Anastazja Makarowska - Historia wersji

Konrad o 08:36, 14 sie 2014

2014-08-14T08:36:01Z

LPF o 11:16, 9 lip 2014

2014-07-09T11:16:31Z

LPF o 11:13, 9 lip 2014

2014-07-09T11:13:18Z

Nimia2 o 11:35, 13 wrz 2011

2011-09-13T11:35:17Z

Nimia2 o 11:34, 13 wrz 2011

2011-09-13T11:34:47Z

Dominika o 12:25, 29 sie 2011

2011-08-29T12:25:37Z

Dominika o 12:24, 29 sie 2011

2011-08-29T12:24:03Z

Biblioteka: /* Biografia */wiceminisre Sokorski nie Sikorski

2011-07-12T08:02:02Z

‎Biografia: wiceminisre Sokorski nie Sikorski

Nimia2 o 10:40, 27 kwi 2011

2011-04-27T10:40:07Z

Nimia2 o 10:39, 27 kwi 2011

2011-04-27T10:39:58Z

@@ Linia 4: / Linia 4: @@
 ==Biografia==
-Urodziła się w 1 1897 r. [[ewim:Osiniak|Osiniaku]] na Mazurach – przynależąc do społeczności staroobrzędowców. Już w dojrzałym wieku osiedliła się i zaczęła pracę w [[ewim:Wojnowo|Wojnowie]], miejscowości słynnej ze starowierskiego [[Klasztor Chrystusa Zbawiciela i Świętej Trójcy w Wojnowie|Klasztoru Świętej Trójcy i Zbawiciela]]. Makarowska – zgodnie z tradycją filiponów – od początku zajmowała się przędzeniem i tkactwem na potrzeby własnej rodziny, tak jak wszystkie starowierskie kobiety. Z tej racji używała też tradycyjnego surowca przędzalniczego, tworząc według starych wzorów. Pracę rękodzielniczą Makarowskiej określano jako precyzyjną, poza tym artystka wykazywała się wyuczoną biegłością oraz upodobaniem w tej pracy.
+Urodziła się w 1897 r. [[ewim:Osiniak|Osiniaku]] na Mazurach – przynależąc do społeczności staroobrzędowców. Już w dojrzałym wieku osiedliła się i zaczęła pracę w [[ewim:Wojnowo|Wojnowie]], miejscowości słynnej ze starowierskiego [[Klasztor Chrystusa Zbawiciela i Świętej Trójcy w Wojnowie|Klasztoru Świętej Trójcy i Zbawiciela]]. Makarowska – zgodnie z tradycją filiponów – od początku zajmowała się przędzeniem i tkactwem na potrzeby własnej rodziny, tak jak wszystkie starowierskie kobiety. Z tej racji używała też tradycyjnego surowca przędzalniczego, tworząc według starych wzorów. Pracę rękodzielniczą Makarowskiej określano jako precyzyjną, poza tym artystka wykazywała się wyuczoną biegłością oraz upodobaniem w tej pracy.
 Biegłości w sztuce Makarowska uczyła się u miejscowych mistrzyń w tkactwie, poza tym przez 17 lat pracowała na krosnach u sióstr zakonnych w wojnowskim klasztorze. Zakonnice, przygotowując własnoręcznie lniane włókno i przędzę, specjalizowały się w wytwarzaniu chodników, kap, narzut na pościel, ozdobnych ręczników i szali.<br>W latach trzydziestych XX w. przybycie do Wojnowa pierwszych turystów zapoczątkowało modę na tradycyjne wyroby tkackie. Zorganizowano nawet kurs tkacki dla miejscowych artystek, gdyż od tego czasu popyt na wyroby ludowe stale wzrastał. Wtedy też zorganizowano miejscowym artystom wystawę w Paryżu, gdzie Makarowska otrzymała nagrodę za wzornictwo i dobór kolorów. Wówczas również pobierała nauki w szkole rzemieślniczej w [[ewim:Ełk|Ełku]] i uzyskała uprawnienia tkacza artystycznego.
@@ Linia 17: / Linia 17: @@
 #P.N.: ''Miniatury „Pojezierza” : Tkaczka z Wojnowa : Anastazja Makarowska'' / P.N. – Olsztyn: [Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Pojezierze”], 1969.
-[[Category:Sztuka ludowa|Makarowska,Anastazja]][[Category:Rzemiosło artystyczne|Makarowska,Anastazja]][[Category:Powiat mrągowski|Makarowska,Anastazja]][[Category:1945-1989|Makarowska,Anastazja]][[Category:Ruciane-Nida (gmina miejsko-wiejska)|Makarowska,Anastazja]]
+[[Category:Sztuka ludowa|Makarowska,Anastazja]]

@@ Linia 10: / Linia 10: @@
 W 1946 r. Związek Samopomocy Chłopskiej objął opieką wojnowskie tkaczki – w tym Makarowską. Artystka kierowała wówczas ośmioma współpracownicami i zamówienia na ich wyroby kierował m.in. powstały w [[ewim:Olsztyn|Olsztynie]] [[Bazar Wyrobów Ludowych w Olsztynie|Bazar Wyrobów Ludowych]].<Br>
-Tuż po wojnie olsztyński Zakład Doskonalenia Rzemiosła zwrócił się do artystki, aby zainicjowała i prowadziła kursy rzemieślnicze dla dziewcząt (w samym tylko 1947 r. Makarowska wyuczyła w ten sposób 30 osób). Jej warsztat pracował potem pod firmą Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Pracy, w końcu znalazł się pod kuratelą [[Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego w Olsztynie|Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego]]. Przez kilka następnych lat dwanaście tkaczek z Makarowską na czele pracowało pod szyldem własnej spółdzielni pn. „Mazurka” – wtedy też tkaczki otrzymały wiele dyplomów i wyróżnień (m.in. dyplom uznania od wiceministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego „za wybitne osiągnięcia na polu wznowienia i rozwoju najlepszych tradycji sztuki ludowej Mazur i Warmii”). W 1953 r. Makarowska rozpoczęła pracę poza spółdzielnią, zajmując się wyrobem artystycznych pamiątek ludowych. Gdy w 1956 r. Spółdzielnia „Mazurka” przeszła pod kuratelę Rosyjskiego Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego – Makarowska znów zaczęła kierować w Spółdzielni dwunastoosobową grupą tkaczek – aż do 1961 r., gdy Towarzystwo zawiesiło działalność gospodarczą. Artystka wkrótce potem przeszła na rentę. 22 lipca 1969 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła w 1981 r.<br>Prace Makarowskiej wielokrotnie eksponowano w muzeach, szkołach oraz izbach regionalnych.
+Tuż po wojnie olsztyński Zakład Doskonalenia Rzemiosła zwrócił się do artystki, aby zainicjowała i prowadziła kursy rzemieślnicze dla dziewcząt (w samym tylko 1947 r. Makarowska wyuczyła w ten sposób 30 osób). Jej warsztat pracował potem pod firmą Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Pracy, w końcu znalazł się pod kuratelą [[Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego w Olsztynie|Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego]]. Przez kilka następnych lat dwanaście tkaczek z Makarowską na czele pracowało pod szyldem własnej spółdzielni pn. „Mazurka” – wtedy też tkaczki otrzymały wiele dyplomów i wyróżnień (m.in. dyplom uznania od wiceministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego „za wybitne osiągnięcia na polu wznowienia i rozwoju najlepszych tradycji sztuki ludowej Mazur i Warmii”). W 1953 r. Makarowska rozpoczęła pracę poza spółdzielnią, zajmując się wyrobem artystycznych pamiątek ludowych. Gdy w 1956 r. Spółdzielnia „Mazurka” przeszła pod kuratelę Rosyjskiego Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego – Makarowska znów zaczęła kierować w Spółdzielni dwunastoosobową grupą tkaczek – aż do 1961 r., gdy Towarzystwo zawiesiło działalność gospodarczą. Artystka wkrótce potem przeszła na rentę. 22 lipca 1969 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła w 1981 r.<br>
 ==Bibliografia==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Image:gZ.jpg|thumb|right|250px| Źródło: P.N., ''Miniatury „Pojezierza”. Tkaczka z Wojnowa. Anastazja Makarowska'', Olsztyn, 1969.]]
-(1897-1981) - tkaczka ludowa, artystka amatorka z Wojnowa.
+(1897-1981) - tkaczka ludowa, artystka amatorka z [[ewim:Wojnowo|Wojnowa]].
 [[Image:gZ2.jpg|thumb|right|250px| Źródło: P.N., ''Miniatury „Pojezierza”. Tkaczka z Wojnowa. Anastazja Makarowska'', Olsztyn, 1969.]]
 ==Biografia==
-Urodziła się w 1 1897 r. Osiniaku na Mazurach – przynależąc do społeczności staroobrzędowców. Już w dojrzałym wieku osiedliła się i zaczęła pracę w Wojnowie, miejscowości słynnej ze starowierskiego Klasztoru Świętej Trójcy i Zbawiciela. Makarowska – zgodnie z tradycją filiponów – od początku zajmowała się przędzeniem i tkactwem na potrzeby własnej rodziny, tak jak wszystkie starowierskie kobiety. Z tej racji używała też tradycyjnego surowca przędzalniczego, tworząc według starych wzorów. Pracę rękodzielniczą Makarowskiej określano jako precyzyjną, poza tym artystka wykazywała się wyuczoną biegłością oraz upodobaniem w tej pracy. Biegłości w sztuce Makarowska uczyła się u miejscowych mistrzyń w tkactwie, poza tym przez 17 lat pracowała na krosnach u sióstr zakonnych w wojnowskim klasztorze. Zakonnice, przygotowując własnoręcznie lniane włókno i przędzę, specjalizowały się w wytwarzaniu chodników, kap, narzut na pościel, ozdobnych ręczników i szali.<br>W latach trzydziestych XX w. przybycie do Wojnowa pierwszych turystów zapoczątkowało modę na tradycyjne wyroby tkackie. Zorganizowano nawet kurs tkacki dla miejscowych artystek, gdyż od tego czasu popyt na wyroby ludowe stale wzrastał. Wtedy też zorganizowano miejscowym artystom wystawę w Paryżu, gdzie Makarowska otrzymała nagrodę za wzornictwo i dobór kolorów. Wówczas również pobierała nauki w szkole rzemieślniczej w Ełku i uzyskała uprawnienia tkacza artystycznego. W 1946 r. Związek Samopomocy Chłopskiej objął opieką wojnowskie tkaczki – w tym Makarowską. Artystka kierowała wówczas ośmioma współpracownicami i zamówienia na ich wyroby kierował m.in. powstały w Olsztynie [[Bazar Wyrobów Ludowych w Olsztynie|Bazar Wyrobów Ludowych]].<Br>Tuż po wojnie olsztyński Zakład Doskonalenia Rzemiosła zwrócił się do artystki, aby zainicjowała i prowadziła kursy rzemieślnicze dla dziewcząt (w samym tylko 1947 r. Makarowska wyuczyła w ten sposób 30 osób). Jej warsztat pracował potem pod firmą Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Pracy, w końcu znalazł się pod kuratelą [[Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego w Olsztynie|Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego]]. Przez kilka następnych lat dwanaście tkaczek z Makarowską na czele pracowało pod szyldem własnej spółdzielni pn. „Mazurka” – wtedy też tkaczki otrzymały wiele dyplomów i wyróżnień (m.in. dyplom uznania od wiceministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego „za wybitne osiągnięcia na polu wznowienia i rozwoju najlepszych tradycji sztuki ludowej Mazur i Warmii”). W 1953 r. Makarowska rozpoczęła pracę poza spółdzielnią, zajmując się wyrobem artystycznych pamiątek ludowych. Gdy w 1956 r. Spółdzielnia „Mazurka” przeszła pod kuratelę Rosyjskiego Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego – Makarowska znów zaczęła kierować w Spółdzielni dwunastoosobową grupą tkaczek – aż do 1961 r., gdy Towarzystwo zawiesiło działalność gospodarczą. Artystka wkrótce potem przeszła na rentę. 22 lipca 1969 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła w 1981 r.<br>Prace Makarowskiej wielokrotnie eksponowano w muzeach, szkołach oraz izbach regionalnych.
+Urodziła się w 1 1897 r. [[ewim:Osiniak|Osiniaku]] na Mazurach – przynależąc do społeczności staroobrzędowców. Już w dojrzałym wieku osiedliła się i zaczęła pracę w [[ewim:Wojnowo|Wojnowie]], miejscowości słynnej ze starowierskiego [[Klasztor Chrystusa Zbawiciela i Świętej Trójcy w Wojnowie|Klasztoru Świętej Trójcy i Zbawiciela]]. Makarowska – zgodnie z tradycją filiponów – od początku zajmowała się przędzeniem i tkactwem na potrzeby własnej rodziny, tak jak wszystkie starowierskie kobiety. Z tej racji używała też tradycyjnego surowca przędzalniczego, tworząc według starych wzorów. Pracę rękodzielniczą Makarowskiej określano jako precyzyjną, poza tym artystka wykazywała się wyuczoną biegłością oraz upodobaniem w tej pracy.
 ==Bibliografia==
 #P.N.: ''Miniatury „Pojezierza” : Tkaczka z Wojnowa : Anastazja Makarowska'' / P.N. – Olsztyn: [Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Pojezierze”], 1969.
-[[Category:Sztuka ludowa|Makarowska,Anastazja]][[Category:Rzemiosło artystyczne|Makarowska,Anastazja]][[Category:Powiat mrągowski|Makarowska,Anastazja]][[Category:1945-1960|Makarowska,Anastazja]][[Category:1961-1970|Makarowska,Anastazja]]
+[[Category:Sztuka ludowa|Makarowska,Anastazja]][[Category:Rzemiosło artystyczne|Makarowska,Anastazja]][[Category:Powiat mrągowski|Makarowska,Anastazja]][[Category:1945-1989|Makarowska,Anastazja]][[Category:Ruciane-Nida (gmina miejsko-wiejska)|Makarowska,Anastazja]]

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Image:gZ.jpg|thumb|right|250px| Źródło: P.N., ''Miniatury „Pojezierza”. Tkaczka z Wojnowa. Anastazja Makarowska'', Olsztyn, 1969.]]
-(1897-1981) - tkaczka ludowa, artystka-amatorka z Wojnowa.
+(1897-1981) - tkaczka ludowa, artystka amatorka z Wojnowa.
 [[Image:gZ2.jpg|thumb|right|250px| Źródło: P.N., ''Miniatury „Pojezierza”. Tkaczka z Wojnowa. Anastazja Makarowska'', Olsztyn, 1969.]]
 ==Biografia==

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
 [[Image:gZ.jpg|thumb|right|250px| Źródło: P.N., ''Miniatury „Pojezierza”. Tkaczka z Wojnowa. Anastazja Makarowska'', Olsztyn, 1969.]]
-Tkaczka ludowa, artystka-amatorka z Wojnowa.
+(1897-1981) - tkaczka ludowa, artystka-amatorka z Wojnowa.
 [[Image:gZ2.jpg|thumb|right|250px| Źródło: P.N., ''Miniatury „Pojezierza”. Tkaczka z Wojnowa. Anastazja Makarowska'', Olsztyn, 1969.]]
 ==Biografia==
-Urodziła się w Osiniaku na Mazurach – przynależąc do społeczności staroobrzędowców. Już w dojrzałym wieku osiedliła się i zaczęła pracę w Wojnowie, miejscowości słynnej ze starowierskiego Klasztoru Świętej Trójcy i Zbawiciela. Makarowska – zgodnie z tradycją filiponów – od początku zajmowała się przędzeniem i tkactwem na potrzeby własnej rodziny, tak jak wszystkie starowierskie kobiety. Z tej racji używała też tradycyjnego surowca przędzalniczego, tworząc według starych wzorów. Pracę rękodzielniczą Makarowskiej określano jako precyzyjną, poza tym artystka wykazywała się wyuczoną biegłością oraz upodobaniem w tej pracy. Biegłości w sztuce Makarowska uczyła się u miejscowych mistrzyń w tkactwie, poza tym przez 17 lat pracowała na krosnach u sióstr zakonnych w wojnowskim klasztorze. Zakonnice, przygotowując własnoręcznie lniane włókno i przędzę, specjalizowały się w wytwarzaniu chodników, kap, narzut na pościel, ozdobnych ręczników i szali.<br>W latach trzydziestych XX w. przybycie do Wojnowa pierwszych turystów zapoczątkowało modę na tradycyjne wyroby tkackie. Zorganizowano nawet kurs tkacki dla miejscowych artystek, gdyż od tego czasu popyt na wyroby ludowe stale wzrastał. Wtedy też zorganizowano miejscowym artystom wystawę w Paryżu, gdzie Makarowska otrzymała nagrodę za wzornictwo i dobór kolorów. Wówczas również pobierała nauki w szkole rzemieślniczej w Ełku i uzyskała uprawnienia tkacza artystycznego. W 1946 r. Związek Samopomocy Chłopskiej objął opieką wojnowskie tkaczki – w tym Makarowską. Artystka kierowała wówczas ośmioma współpracownicami i zamówienia na ich wyroby kierował m.in. powstały w Olsztynie [[Bazar Wyrobów Ludowych w Olsztynie|Bazar Wyrobów Ludowych]].<Br>Tuż po wojnie olsztyński Zakład Doskonalenia Rzemiosła zwrócił się do artystki, aby zainicjowała i prowadziła kursy rzemieślnicze dla dziewcząt (w samym tylko 1947 r. Makarowska wyuczyła w ten sposób 30 osób). Jej warsztat pracował potem pod firmą Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Pracy, w końcu znalazł się pod kuratelą [[Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego w Olsztynie|Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego]]. Przez kilka następnych lat dwanaście tkaczek z Makarowską na czele pracowało pod szyldem własnej spółdzielni pn. „Mazurka” – wtedy też tkaczki otrzymały wiele dyplomów i wyróżnień (m.in. dyplom uznania od wiceministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego „za wybitne osiągnięcia na polu wznowienia i rozwoju najlepszych tradycji sztuki ludowej Mazur i Warmii”). W 1953 r. Makarowska rozpoczęła pracę poza spółdzielnią, zajmując się wyrobem artystycznych pamiątek ludowych. Gdy w 1956 r. Spółdzielnia „Mazurka” przeszła pod kuratelę Rosyjskiego Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego – Makarowska znów zaczęła kierować w Spółdzielni dwunastoosobową grupą tkaczek – aż do1961 r., gdy Towarzystwo zawiesiło działalność gospodarczą. Artystka wkrótce potem przeszła na rentę. 22 lipca 1969 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Brak danych na temat daty śmierci artystki.<br>Prace Makarowskiej wielokrotnie eksponowano w muzeach, szkołach i izbach regionalnych.
+Urodziła się w 1 1897 r. Osiniaku na Mazurach – przynależąc do społeczności staroobrzędowców. Już w dojrzałym wieku osiedliła się i zaczęła pracę w Wojnowie, miejscowości słynnej ze starowierskiego Klasztoru Świętej Trójcy i Zbawiciela. Makarowska – zgodnie z tradycją filiponów – od początku zajmowała się przędzeniem i tkactwem na potrzeby własnej rodziny, tak jak wszystkie starowierskie kobiety. Z tej racji używała też tradycyjnego surowca przędzalniczego, tworząc według starych wzorów. Pracę rękodzielniczą Makarowskiej określano jako precyzyjną, poza tym artystka wykazywała się wyuczoną biegłością oraz upodobaniem w tej pracy. Biegłości w sztuce Makarowska uczyła się u miejscowych mistrzyń w tkactwie, poza tym przez 17 lat pracowała na krosnach u sióstr zakonnych w wojnowskim klasztorze. Zakonnice, przygotowując własnoręcznie lniane włókno i przędzę, specjalizowały się w wytwarzaniu chodników, kap, narzut na pościel, ozdobnych ręczników i szali.<br>W latach trzydziestych XX w. przybycie do Wojnowa pierwszych turystów zapoczątkowało modę na tradycyjne wyroby tkackie. Zorganizowano nawet kurs tkacki dla miejscowych artystek, gdyż od tego czasu popyt na wyroby ludowe stale wzrastał. Wtedy też zorganizowano miejscowym artystom wystawę w Paryżu, gdzie Makarowska otrzymała nagrodę za wzornictwo i dobór kolorów. Wówczas również pobierała nauki w szkole rzemieślniczej w Ełku i uzyskała uprawnienia tkacza artystycznego. W 1946 r. Związek Samopomocy Chłopskiej objął opieką wojnowskie tkaczki – w tym Makarowską. Artystka kierowała wówczas ośmioma współpracownicami i zamówienia na ich wyroby kierował m.in. powstały w Olsztynie [[Bazar Wyrobów Ludowych w Olsztynie|Bazar Wyrobów Ludowych]].<Br>Tuż po wojnie olsztyński Zakład Doskonalenia Rzemiosła zwrócił się do artystki, aby zainicjowała i prowadziła kursy rzemieślnicze dla dziewcząt (w samym tylko 1947 r. Makarowska wyuczyła w ten sposób 30 osób). Jej warsztat pracował potem pod firmą Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Pracy, w końcu znalazł się pod kuratelą [[Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego w Olsztynie|Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego]]. Przez kilka następnych lat dwanaście tkaczek z Makarowską na czele pracowało pod szyldem własnej spółdzielni pn. „Mazurka” – wtedy też tkaczki otrzymały wiele dyplomów i wyróżnień (m.in. dyplom uznania od wiceministra Kultury i Sztuki Włodzimierza Sokorskiego „za wybitne osiągnięcia na polu wznowienia i rozwoju najlepszych tradycji sztuki ludowej Mazur i Warmii”). W 1953 r. Makarowska rozpoczęła pracę poza spółdzielnią, zajmując się wyrobem artystycznych pamiątek ludowych. Gdy w 1956 r. Spółdzielnia „Mazurka” przeszła pod kuratelę Rosyjskiego Towarzystwa Kulturalno-Oświatowego – Makarowska znów zaczęła kierować w Spółdzielni dwunastoosobową grupą tkaczek – aż do 1961 r., gdy Towarzystwo zawiesiło działalność gospodarczą. Artystka wkrótce potem przeszła na rentę. 22 lipca 1969 r. została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła w 1981 r.<br>Prace Makarowskiej wielokrotnie eksponowano w muzeach, szkołach oraz izbach regionalnych.
 ==Bibliografia==

← poprzednia wersja		Wersja z 12:25, 29 sie 2011
Linia 8:		Linia 8:
	#P.N.: ''Miniatury „Pojezierza” : Tkaczka z Wojnowa : Anastazja Makarowska'' / P.N. – Olsztyn: [Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Pojezierze”], 1969.		#P.N.: ''Miniatury „Pojezierza” : Tkaczka z Wojnowa : Anastazja Makarowska'' / P.N. – Olsztyn: [Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Pojezierze”], 1969.

−	[[Category:Sztuka ludowa\|Makarowska,Anastazja]][[Category:Rzemiosło artystyczne\|Makarowska,Anastazja]][[Category:Powiat mrągowski\Makarowska,Anastazja]][[1945-1960\Makarowska,Anastazja]][[Category:1961-1970\|Makarowska,Anastazja]]	+	[[Category:Sztuka ludowa\|Makarowska,Anastazja]][[Category:Rzemiosło artystyczne\|Makarowska,Anastazja]][[Category:Powiat mrągowski\|Makarowska,Anastazja]][[Category:1945-1960\|Makarowska,Anastazja]][[Category:1961-1970\|Makarowska,Anastazja]]

← poprzednia wersja		Wersja z 12:24, 29 sie 2011
Linia 8:		Linia 8:
	#P.N.: ''Miniatury „Pojezierza” : Tkaczka z Wojnowa : Anastazja Makarowska'' / P.N. – Olsztyn: [Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Pojezierze”], 1969.		#P.N.: ''Miniatury „Pojezierza” : Tkaczka z Wojnowa : Anastazja Makarowska'' / P.N. – Olsztyn: [Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „Pojezierze”], 1969.

−	[[Category:Sztuka ludowa]][[Category:Rzemiosło artystyczne]][[Category:Powiat mrągowski]][[1945-1960]][[Category:1961-1970]]	+	[[Category:Sztuka ludowa\|Makarowska,Anastazja]][[Category:Rzemiosło artystyczne\|Makarowska,Anastazja]][[Category:Powiat mrągowski\Makarowska,Anastazja]][[1945-1960\Makarowska,Anastazja]][[Category:1961-1970\|Makarowska,Anastazja]]