Erazm Szyszko - Historia wersji

LPF o 09:57, 7 wrz 2014

2014-09-07T09:57:06Z

LPF o 09:56, 7 wrz 2014

2014-09-07T09:56:52Z

Dominika o 10:56, 11 kwi 2011

2011-04-11T10:56:19Z

Dominika o 20:09, 23 lut 2011

2011-02-23T20:09:25Z

Dominika: Utworzył nową stronę „(1885-1983) – garncarz ludowy ==Biografia== Urodził się w 1885 roku we wsi Zapalin w ówczesnej guberni wileńskiej. Mieszkał na wsi, a jego rodzina wynajmowała …”

2010-11-09T22:45:20Z

Utworzył nową stronę „(1885-1983) – garncarz ludowy ==Biografia== Urodził się w 1885 roku we wsi Zapalin w ówczesnej guberni wileńskiej. Mieszkał na wsi, a jego rodzina wynajmowała …”

Nowa strona

(1885-1983) – garncarz ludowy

==Biografia==
Urodził się w 1885 roku we wsi Zapalin w ówczesnej guberni wileńskiej. Mieszkał na wsi, a jego rodzina wynajmowała się do służby na dworach ziemiańskich. W 1946 r. repatriował się do Polski. Zamieszkał na kolonii w Miłakowie, gdzie otrzymał gospodarkę rolną. Poza pracą na roli zajmował się garncarstwem. W 1955 roku zrezygnował z rolnictwa, przeniósł się do Biskupca, by podjąć pracę w kaflarni, powrócił też do garncarstwa. Zmarł 24 grudnia 1983 roku.

==Twórczość==
W wieku 14 lat poznał garncarza Juliana Podlipskiego, który przywędrował z Iwieńca, będącego wówczas jednym z większych ośrodków garncarskich na Wileńszczyźnie. Erazm Szyszko podpatrywał Podlipskiego, przyglądał się jego pracy, próbował sam pracować w glinie. Wspominał po latach - toczenie „miało dla mnie nadzwyczajny urok (…) do gliny ciągnęło mnie od dziecka (…) kiedy pierwszy raz siadłem za kółkiem garncarskim, to zdawało mi się, że ja na skrzydłach latam w powietrzu”<ref> ''Erazm Szyszko'', Oprac. Tadeusz Korowaj, Maszynopis, Archiwum Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie, Sygn. 26/405</ref>. Pierwszym naczyniem, które sam wytoczył był kubek do kawy. Szybko opanował technikę garncarską i umiał wykonać każdy przedmiot, jednak usamodzielnił się po dwóch latach terminowania u mistrza Podlipskiego. Obok miejsca zamieszkania wybudował szopę a w niej piec garncarski. Ponieważ rodzina przeprowadzała się z jednej wsi do drugiej, Erazm kilkanaście razy budował swoją pracownię. Po latach wspominał pracownie w Starym Dworze (koło Duniłowicz), Rudce, Jasieniewiczach, Hulidowie, Duniłowiczach, po raz kolejny w Hulidowie. Dyplom na mistrza garncarskiego otrzymał w 1934 r. w Wilnie.
W Biskupcu oprócz naczyń użytkowych zaczął tworzyć rzeźby z gliny. Były to różne postacie: ''Adama i Ewę w Raju'', ''Diabelskie skrzypce z Warmii'', rzeźby Mikołaja Kopernika. Wyrabiał naczynia gliniane dawnych form, głównie na zamówienia muzeów i na wystawy. Źródło dochodu stanowił wyrób doniczek. W 1974 roku został członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Za swoją twórczość otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia w konkursach i przeglądach rzeźby.

==Bibliografia==
# ''Erazm Szyszko'' / oprac. Tadeusz Korowaj. Maszynopis. Archiwum Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie, Sygn. 26/405
# Oracki, Tadeusz: ''Twórcy i działacze kultury w województwie olsztyńskim w latach 1945-1970 : materiały biograficzne'' / Tadeusz Oracki. – Olsztyn : Wydawnictwo Pojezierze, 1975.

==Przypisy==
<references/>

[[Category:Sztuka ludowa]]
[[Category:Etnografia]]
[[Category:Powiat olsztyński]]
[[Category:1945-1960]]
[[Category:1961-1970]]
[[Category:1971-1980]]
[[Category:1981-1990]]

@@ Linia 15: / Linia 15: @@
 [[Category:Powiat olsztyński|Szyszko,Erazm]]
 [[Category:Biskupiec (gmina miejsko-wiejska)|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:rzemiosło artystyczne|Szyszko,Erazm]]
+[[Category:Rzemiosło artystyczne|Szyszko,Erazm]]
 [[Category:1945-1989|Szyszko,Erazm]]
 [[Category:1990-|Szyszko,Erazm]]

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 ==Biografia==
-Urodził się w 1885 roku we wsi Zapalin w ówczesnej guberni wileńskiej. Mieszkał na wsi, a jego rodzina wynajmowała się do służby na dworach ziemiańskich. W 1946 r. repatriował się do Polski. Zamieszkał na kolonii w Miłakowie, gdzie otrzymał gospodarkę rolną. Poza pracą na roli zajmował się garncarstwem. W 1955 roku zrezygnował z rolnictwa, przeniósł się do Biskupca, by podjąć pracę w kaflarni, powrócił też do garncarstwa. Zmarł 24 grudnia 1983 roku.
+Urodził się w 1885 roku we wsi Zapalin w ówczesnej guberni wileńskiej. Mieszkał na wsi, a jego rodzina wynajmowała się do służby na dworach ziemiańskich. W 1946 r. repatriował się do Polski. Zamieszkał na kolonii w [[ewim:Miłakowo|Miłakowie]], gdzie otrzymał gospodarkę rolną. Poza pracą na roli zajmował się garncarstwem. W 1955 roku zrezygnował z rolnictwa, przeniósł się do [[ewim:Biskupiec|Biskupca]], by podjąć pracę w kaflarni, powrócił też do garncarstwa. Zmarł 24 grudnia 1983 roku.
 ==Twórczość==
 W wieku 14 lat poznał garncarza Juliana Podlipskiego, który przywędrował z Iwieńca, będącego wówczas jednym z większych ośrodków garncarskich na Wileńszczyźnie. Erazm Szyszko podpatrywał Podlipskiego, przyglądał się jego pracy, próbował sam pracować w glinie. Wspominał po latach  - toczenie „miało dla mnie nadzwyczajny urok (…) do gliny ciągnęło mnie od dziecka (…) kiedy pierwszy raz siadłem za kółkiem garncarskim, to zdawało mi się, że ja na skrzydłach latam w powietrzu”<ref> ''Erazm Szyszko'', Oprac. Tadeusz Korowaj, Maszynopis, Archiwum Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie, Sygn. 26/405</ref>. Pierwszym naczyniem, które sam wytoczył był kubek do kawy. Szybko opanował technikę garncarską i umiał wykonać każdy przedmiot, jednak usamodzielnił się po dwóch latach terminowania u mistrza Podlipskiego. Obok miejsca zamieszkania wybudował szopę a w niej piec garncarski. Ponieważ rodzina przeprowadzała się z jednej wsi do drugiej, Erazm kilkanaście razy budował swoją pracownię. Po latach wspominał pracownie w Starym Dworze (koło Duniłowicz), Rudce, Jasieniewiczach, Hulidowie, Duniłowiczach, po raz kolejny w  Hulidowie. Dyplom na mistrza garncarskiego otrzymał w 1934 r. w Wilnie. W Biskupcu oprócz naczyń użytkowych zaczął tworzyć rzeźby z gliny. Były to różne postacie: ''Adama i Ewę w Raju'', ''Diabelskie skrzypce z Warmii'', rzeźby Mikołaja Kopernika. Wyrabiał naczynia gliniane dawnych form, głównie na zamówienia muzeów i na wystawy.  Źródło dochodu stanowił wyrób doniczek. W 1974 roku został członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Za swoją twórczość otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia w konkursach i przeglądach rzeźby.
@@ Linia 12: / Linia 12: @@
 [[Category:Sztuka ludowa|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:Etnografia|Szyszko,Erazm]]
+[[Category:Twórcy ludowi|Szyszko,Erazm]]
 [[Category:Powiat olsztyński|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1945-1960|Szyszko,Erazm]]
+[[Category:Biskupiec (gmina miejsko-wiejska)|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1961-1970|Szyszko,Erazm]]
+[[Category:rzemiosło artystyczne|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1971-1980|Szyszko,Erazm]]
+[[Category:1945-1989|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1981-1990|Szyszko,Erazm]]
+[[Category:1990-|Szyszko,Erazm]]

← poprzednia wersja		Wersja z 20:09, 23 lut 2011
Linia 1:		Linia 1:
−	(1885-1983) – garncarz ludowy	+	[[Image:Szyszko.jpg\|thumb\|right\|300px\|Erazm Szyszko z glinianym modelem "diabelskich skrzypiec". Fot. Bronisław Sałuda, Źródło: Szyfer, Anna, ''Przemiany społeczno-kulturowe na wsi warmińskiej w latach 1945-1970'', Olsztyn, 1971, S. 73.]](1885-1983) – garncarz ludowy

	==Biografia==		==Biografia==

@@ Linia 3: / Linia 3: @@
 ==Biografia==
 Urodził się w 1885 roku we wsi Zapalin w ówczesnej guberni wileńskiej. Mieszkał na wsi, a jego rodzina wynajmowała się do służby na dworach ziemiańskich. W 1946 r. repatriował się do Polski. Zamieszkał na kolonii w Miłakowie, gdzie otrzymał gospodarkę rolną. Poza pracą na roli zajmował się garncarstwem. W 1955 roku zrezygnował z rolnictwa, przeniósł się do Biskupca, by podjąć pracę w kaflarni, powrócił też do garncarstwa. Zmarł 24 grudnia 1983 roku.
 ==Twórczość==
-W wieku 14 lat poznał garncarza Juliana Podlipskiego, który przywędrował z Iwieńca, będącego wówczas jednym z większych ośrodków garncarskich na Wileńszczyźnie. Erazm Szyszko podpatrywał Podlipskiego, przyglądał się jego pracy, próbował sam pracować w glinie. Wspominał po latach  - toczenie „miało dla mnie nadzwyczajny urok (…) do gliny ciągnęło mnie od dziecka (…) kiedy pierwszy raz siadłem za kółkiem garncarskim, to zdawało mi się, że ja na skrzydłach latam w powietrzu”<ref> ''Erazm Szyszko'', Oprac. Tadeusz Korowaj, Maszynopis, Archiwum Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie, Sygn. 26/405</ref>. Pierwszym naczyniem, które sam wytoczył był kubek do kawy. Szybko opanował technikę garncarską i umiał wykonać każdy przedmiot, jednak usamodzielnił się po dwóch latach terminowania u mistrza Podlipskiego. Obok miejsca zamieszkania wybudował szopę a w niej piec garncarski. Ponieważ rodzina przeprowadzała się z jednej wsi do drugiej, Erazm kilkanaście razy budował swoją pracownię. Po latach wspominał pracownie w Starym Dworze (koło Duniłowicz), Rudce, Jasieniewiczach, Hulidowie, Duniłowiczach, po raz kolejny w  Hulidowie. Dyplom na mistrza garncarskiego otrzymał w 1934 r. w Wilnie.
+W wieku 14 lat poznał garncarza Juliana Podlipskiego, który przywędrował z Iwieńca, będącego wówczas jednym z większych ośrodków garncarskich na Wileńszczyźnie. Erazm Szyszko podpatrywał Podlipskiego, przyglądał się jego pracy, próbował sam pracować w glinie. Wspominał po latach  - toczenie „miało dla mnie nadzwyczajny urok (…) do gliny ciągnęło mnie od dziecka (…) kiedy pierwszy raz siadłem za kółkiem garncarskim, to zdawało mi się, że ja na skrzydłach latam w powietrzu”<ref> ''Erazm Szyszko'', Oprac. Tadeusz Korowaj, Maszynopis, Archiwum Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie, Sygn. 26/405</ref>. Pierwszym naczyniem, które sam wytoczył był kubek do kawy. Szybko opanował technikę garncarską i umiał wykonać każdy przedmiot, jednak usamodzielnił się po dwóch latach terminowania u mistrza Podlipskiego. Obok miejsca zamieszkania wybudował szopę a w niej piec garncarski. Ponieważ rodzina przeprowadzała się z jednej wsi do drugiej, Erazm kilkanaście razy budował swoją pracownię. Po latach wspominał pracownie w Starym Dworze (koło Duniłowicz), Rudce, Jasieniewiczach, Hulidowie, Duniłowiczach, po raz kolejny w  Hulidowie. Dyplom na mistrza garncarskiego otrzymał w 1934 r. w Wilnie. W Biskupcu oprócz naczyń użytkowych zaczął tworzyć rzeźby z gliny. Były to różne postacie: ''Adama i Ewę w Raju'', ''Diabelskie skrzypce z Warmii'', rzeźby Mikołaja Kopernika. Wyrabiał naczynia gliniane dawnych form, głównie na zamówienia muzeów i na wystawy.  Źródło dochodu stanowił wyrób doniczek. W 1974 roku został członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Za swoją twórczość otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia w konkursach i przeglądach rzeźby.
 ==Bibliografia==
 # ''Erazm Szyszko'' / oprac. Tadeusz Korowaj. Maszynopis. Archiwum Centrum Edukacji i Inicjatyw Kulturalnych w Olsztynie, Sygn. 26/405
 # Oracki, Tadeusz: ''Twórcy i działacze kultury w województwie olsztyńskim w latach 1945-1970 : materiały biograficzne'' / Tadeusz Oracki. – Olsztyn : Wydawnictwo Pojezierze, 1975.
 ==Przypisy==
 <references/>
-[[Category:Sztuka ludowa]]
+[[Category:Sztuka ludowa|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:Etnografia]]
+[[Category:Etnografia|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:Powiat olsztyński]]
+[[Category:Powiat olsztyński|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1945-1960]]
+[[Category:1945-1960|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1961-1970]]
+[[Category:1961-1970|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1971-1980]]
+[[Category:1971-1980|Szyszko,Erazm]]
-[[Category:1981-1990]]
+[[Category:1981-1990|Szyszko,Erazm]]