Tadeusz Jonik - Historia wersji

Konrad o 06:44, 12 sie 2014

2014-08-12T06:44:37Z

LPF o 12:41, 6 sie 2014

2014-08-06T12:41:39Z

Marcin o 11:46, 10 lut 2011

2011-02-10T11:46:32Z

Arom2001: /* Twórczość */

2010-12-30T01:10:43Z

‎Twórczość

Arom2001: Utworzył nową stronę „(1909-1995) – nauczyciel, poeta ==Biografia== Urodził się 14 lutego 1909 r. w Gabowych Grądach. Zarówno jego ojciec, jak i dziadkowie pochodzili z tej miejscowo…”

2010-12-30T01:09:43Z

Utworzył nową stronę „(1909-1995) – nauczyciel, poeta ==Biografia== Urodził się 14 lutego 1909 r. w Gabowych Grądach. Zarówno jego ojciec, jak i dziadkowie pochodzili z tej miejscowo…”

Nowa strona

(1909-1995) – nauczyciel, poeta

==Biografia==
Urodził się 14 lutego 1909 r. w Gabowych Grądach. Zarówno jego ojciec, jak i dziadkowie pochodzili z tej miejscowości. W czasie I wojny światowej mieszkał wraz z rodzicami w guberniach pskowskiej i tambowskiej, uczęszczając tam do szkoły rosyjskiej. Rodzina powróciła do Gabowych Grądów w 1919 r. Tutaj zaczął uczęszczać do polskiej szkoły i uczyć się języka polskiego. W 1930 r. ukończył w Wilnie półroczny kurs dla nauczycieli staroobrzędowych, a następnie kurs nauczycielski w Białymstoku. W 1943 r. wraz z żoną i dziećmi wyjechał do Prus Wschodnich. Po wojnie najpierw mieszkał w Augustowie, a w 1948 r. przeprowadził się do Ełku. Zmarł 4 maja 1995 r., został pochowany na cmentarzu w Gabowych Grądach.

==Działalność==
Od młodych lat aktywnie uczestniczył w życiu wspólnoty staroobrzędowców z Gabowych Grądów. W 1930 r. został skierowany przez Najwyższą Radę Staroobrzędowców w Polsce do Wilna na kursy dla nauczycieli staroobrzędowych. Po ich ukończeniu zaczął prowadzić w szkole lekcje religii dla dzieci starowierów. W późniejszym okresie uczył też języka rosyjskiego, geografii i fizyki. Po II wojnie światowej pracował w różnych miejscach – m.in. w pegeerze, był też portierem, pełnił funkcję kierownika zakładu pogrzebowego. Jego pasją było przepisywanie ksiąg staroobrzędowych. Pierwszy duży zbiorek przepisał w wieku dwunastu lat. Był nim ''Alfabet z notacją neumatyczną''.

==Twórczość==
Pierwsze wiersze zaczął pisać po wojnie. Wśród nich, „obok utworów poetyckich poważnych, refleksyjnych, a często także rozrachunkowych, znalazły się teksty wesołe, odrobinę przekorne, liryczne, nawet groteskowe. W swoim warsztacie twórczym Jonik wykorzystywał zarówno język polski, jak i rosyjski, świadomie czy też nieświadomie w wierszach rezerwując dla każdego z nich nieco odmienną tematykę.”<ref>Urszula Cierniak, ''Potomek przodków staroobrzędowców'', „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”, 2000, nr 4, s. 114.</ref> Rosyjskojęzyczna poezja Jonika opowiada głównie o rozmaitych stronach życia staroobrzędowców dawniej i współcześnie, i często ma silnie moralizatorski charakter. Tematyka polskich wierszy charakteryzuje się większą rozmaitością, lekkością. I te posiadają jednak elementy etyczne i dydaktyczne. „Znane staroobrzędowe opowieści o szkodliwości palenia i picia ''gorzałki'' autor trafnie dopasowuje do polskich realiów, przedstawiając wierszowane historie o rodzinach pijaków (Rodzina alkoholika), interwencjach milicji (Odgłosy z terenu). Język tych wierszy jest bardzo elastyczny. Raz autorowi udaje się stworzyć obrazy na granicy realizmu i groteski, innym z kolei razem wpada on w zadumę i snuje refleksje o charakterze egzystencjalnym.”.”<ref>Urszula Cierniak, ''Potomek przodków staroobrzędowców'', „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”, 2000, nr 4, s. 118.</ref> Pod koniec lat 70-tych Jonik podjął próbę opublikowania swoich wierszy w jednej z lokalnych gazet w Ełku, powiedziano mu jednakże, że jest to niemożliwe, gdyż teksty te nie mają żadnej wartości artystycznej. Sprawiło to, że nie podejmował więcej starań o wydanie swego dorobku poetyckiego.

==Przypisy==
<references/>

==Bibliografia==
#Cierniak, Urszula : ''„Potomek przodków staroobrzędowców” : uwagi o życiu i twórczości Tadeusza Jonika'' / Urszula Cieślak // „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”. – 2000, nr 4, s. 111-122.

[[Category:Powiat ełcki]]
[[Category:Pisarze]]
[[Category:Literatura]]
[[Category:1945-1960]]
[[Category:1961-1970]]
[[Category:1971-1980]]
[[Category:1981-1990]]
[[Category:1991-2000]]

@@ Linia 21: / Linia 21: @@
 [[Category:Powiat ełcki|Jonik,Tadeusz]]
 [[Category:Ełk|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:Nauczyciele i dyrektorzy placówek|Jonik,Tadeusz]]
+[[Category:Nauczyciele i dyrektorzy placówek oświatowych|Jonik,Tadeusz]]
 [[Category:1945-1989|Jonik,Tadeusz]]
 [[Category:1990-|Jonik,Tadeusz]]

@@ Linia 2: / Linia 2: @@
 ==Biografia==
-Urodził się 14 lutego 1909 r. w Gabowych Grądach. Zarówno jego ojciec, jak i dziadkowie pochodzili z tej miejscowości. W czasie I wojny światowej mieszkał wraz z rodzicami w guberniach pskowskiej i tambowskiej, uczęszczając tam do szkoły rosyjskiej. Rodzina powróciła do Gabowych Grądów w 1919 r. Tutaj zaczął uczęszczać do polskiej szkoły i uczyć się języka polskiego. W 1930 r. ukończył w Wilnie półroczny kurs dla nauczycieli staroobrzędowych, a następnie kurs nauczycielski w Białymstoku. W 1943 r. wraz z żoną i dziećmi wyjechał do Prus Wschodnich. Po wojnie najpierw mieszkał w Augustowie, a w 1948 r. przeprowadził się do Ełku. Zmarł 4 maja 1995 r., został pochowany na cmentarzu w Gabowych Grądach.
+Urodził się 14 lutego 1909 r. w Gabowych Grądach. Zarówno jego ojciec, jak i dziadkowie pochodzili z tej miejscowości. W czasie I wojny światowej mieszkał wraz z rodzicami w guberniach pskowskiej i tambowskiej, uczęszczając tam do szkoły rosyjskiej. Rodzina powróciła do Gabowych Grądów w 1919 r. Tutaj zaczął uczęszczać do polskiej szkoły i uczyć się języka polskiego. W 1930 r. ukończył w Wilnie półroczny kurs dla nauczycieli staroobrzędowych, a następnie kurs nauczycielski w Białymstoku. W 1943 r. wraz z żoną i dziećmi wyjechał do Prus Wschodnich. Po wojnie najpierw mieszkał w Augustowie, a w 1948 r. przeprowadził się do [[ewim:Ełk|Ełku]]. Zmarł 4 maja 1995 r., został pochowany na cmentarzu w Gabowych Grądach.
 ==Działalność==
@@ Linia 17: / Linia 17: @@
-[[Category:Pisarze|Jonik,Tadeusz]]
+[[Category:Pisarze i poeci|Jonik,Tadeusz]]
 [[Category:Literatura|Jonik,Tadeusz]]
 [[Category:Powiat ełcki|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1945-1960|Jonik,Tadeusz]]
+[[Category:Ełk|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1961-1970|Jonik,Tadeusz]]
+[[Category:Nauczyciele i dyrektorzy placówek|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1971-1980|Jonik,Tadeusz]]
+[[Category:1945-1989|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1981-1990|Jonik,Tadeusz]]
+[[Category:1990-|Jonik,Tadeusz]]

@@ Linia 16: / Linia 16: @@
 #Cierniak, Urszula : ''„Potomek przodków staroobrzędowców” : uwagi o życiu i twórczości Tadeusza Jonika'' / Urszula Cieślak // „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”. – 2000, nr 4, s. 111-122.
-[[Category:Powiat ełcki]]
-[[Category:Pisarze]]
+[[Category:Pisarze|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:Literatura]]
+[[Category:Literatura|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1945-1960]]
+[[Category:Powiat ełcki|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1961-1970]]
+[[Category:1945-1960|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1971-1980]]
+[[Category:1961-1970|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1981-1990]]
+[[Category:1971-1980|Jonik,Tadeusz]]
-[[Category:1991-2000]]
+[[Category:1981-1990|Jonik,Tadeusz]]

@@ Linia 8: / Linia 8: @@
 ==Twórczość==
-Pierwsze wiersze zaczął pisać po wojnie. Wśród nich, „obok utworów poetyckich poważnych, refleksyjnych, a często także rozrachunkowych, znalazły się teksty wesołe, odrobinę przekorne, liryczne, nawet groteskowe. W swoim warsztacie twórczym Jonik wykorzystywał zarówno język polski, jak i rosyjski, świadomie czy też nieświadomie w wierszach rezerwując dla każdego z nich nieco odmienną tematykę.”<ref>Urszula Cierniak, ''Potomek przodków staroobrzędowców'', „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”, 2000, nr 4, s. 114.</ref>  Rosyjskojęzyczna poezja Jonika opowiada głównie o rozmaitych stronach życia staroobrzędowców dawniej i współcześnie, i często ma silnie moralizatorski charakter. Tematyka polskich wierszy charakteryzuje się większą rozmaitością, lekkością. I te posiadają jednak elementy etyczne i dydaktyczne. „Znane staroobrzędowe opowieści o szkodliwości palenia i picia ''gorzałki'' autor trafnie dopasowuje do polskich realiów, przedstawiając wierszowane historie o rodzinach pijaków (Rodzina alkoholika), interwencjach milicji (Odgłosy z terenu). Język tych wierszy jest bardzo elastyczny. Raz autorowi udaje się stworzyć obrazy na granicy realizmu i groteski, innym z kolei razem wpada on w zadumę i snuje refleksje o charakterze egzystencjalnym.”.”<ref>Urszula Cierniak, ''Potomek przodków staroobrzędowców'', „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”, 2000, nr 4, s. 118.</ref>  Pod koniec lat 70-tych Jonik podjął próbę opublikowania swoich wierszy w jednej z lokalnych gazet w Ełku, powiedziano mu jednakże, że jest to niemożliwe, gdyż teksty te nie mają żadnej wartości artystycznej. Sprawiło to, że nie podejmował więcej starań o wydanie swego dorobku poetyckiego.
+Pierwsze wiersze zaczął pisać po wojnie. Wśród nich, „obok utworów poetyckich poważnych, refleksyjnych, a często także rozrachunkowych, znalazły się teksty wesołe, odrobinę przekorne, liryczne, nawet groteskowe. W swoim warsztacie twórczym Jonik wykorzystywał zarówno język polski, jak i rosyjski, świadomie czy też nieświadomie w wierszach rezerwując dla każdego z nich nieco odmienną tematykę.”<ref>Urszula Cierniak, ''Potomek przodków staroobrzędowców'', „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”, 2000, nr 4, s. 114.</ref>  Rosyjskojęzyczna poezja Jonika opowiada głównie o rozmaitych stronach życia staroobrzędowców dawniej i współcześnie, i często ma silnie moralizatorski charakter. Tematyka polskich wierszy charakteryzuje się większą rozmaitością, lekkością. I te posiadają jednak elementy etyczne i dydaktyczne. „Znane staroobrzędowe opowieści o szkodliwości palenia i picia ''gorzałki'' autor trafnie dopasowuje do polskich realiów, przedstawiając wierszowane historie o rodzinach pijaków (''Rodzina alkoholika''), interwencjach milicji (''Odgłosy z terenu''). Język tych wierszy jest bardzo elastyczny. Raz autorowi udaje się stworzyć obrazy na granicy realizmu i groteski, innym z kolei razem wpada on w zadumę i snuje refleksje o charakterze egzystencjalnym.”.”<ref>Urszula Cierniak, ''Potomek przodków staroobrzędowców'', „Zeszyty Muzeum Warmii i Mazur”, 2000, nr 4, s. 118.</ref>  Pod koniec lat 70-tych Jonik podjął próbę opublikowania swoich wierszy w jednej z lokalnych gazet w Ełku, powiedziano mu jednakże, że jest to niemożliwe, gdyż teksty te nie mają żadnej wartości artystycznej. Sprawiło to, że nie podejmował więcej starań o wydanie swego dorobku poetyckiego.
 ==Przypisy==